Neredeyse

"İşte şimdi istediğim yere gidebilirdim […] Her şeyi tüketebilirdim.
Özgürdüm ama özgürlüğün bir alan olduğunu ve bu alanı
doldurabilme gücü istediğini bilmiyordum. Bu güç olmadığında
özgürlük de kendi içinde devinen bir boşluğa dönüşmüştü."
Onur, babasının gölgesinde çizdiği rota sonucu gitmek zorunda
kaldığı; disiplinin korkudan değil, bir zorunluluktan doğduğu
askeri okulun gri duvarları arasında kendi "yolunu" ararken hayat
onu beklemediği bir vedayla karşı karşıya bırakır. Bir yanda yarım
kalmış bir aşkın sızısı, diğer yanda tek bir haberle paramparça
olan bir gelecek... İzmir'in güneşli sokaklarından Ankara'nın soğuk
ranzalarına, oradan da İstanbul'un her köşede sürprizlerin kol
gezdiği dar sokaklarına uzanan bu hikâye, sadece bir gencin değil;
bir evladın, bir âşığın ve bir aylağın kendini inşa etme çabası.
Sırtında geçmişin görünmez çantası, cebinde bir zarf dolusu soru
işaretiyle Onur, İzmir'deki evinin tozlu odalarından İstanbul'un
eski apartman dairelerine savrulurken, okura da sadece yaşamaya
devam etmenin yetip yetmeyeceğini sorgulatıyor.