Oyun Değil

Ayla Burçin Kahraman, ilk kitabı Onuncu Ay'ın ardından, yas duygusu etrafında birbirine el veren, birbirine tutunan yeni öyküleriyle okuruna sesleniyor. Oyun Değil'de, inkârdan kabule uzanan zorlu yolda geride kalanın sessiz çığlığına incelikli bir kavrayışla eşlik ederken, küçücük anlardan biricik ömürlerin hikâyesini derliyor. Yıkık şehirleri sokak sokak dolaşan bu öyküler, yasın belleğindeki düğümleri bir bir çözüyor.

“Son kez aynı masada yemek yerlerken, ‘Babası mı bu adam?' diye sormuştu Caner, televizyondaki dizide çocuğunu okula götüren oyuncuyu işaret ederek. Gülmüştü babası. ‘Kan bağı değil,' demişti, ‘can bağı aralarındaki.' O gece can bağı derken babasının bir şey mi ima etmek istediğini hiç bilemeyecekti. Aradığı cevap tahta bir levhanın üstünde yazılı üç rakamdan ibaretti artık.”