Bana Kadar Yolun Var

Düşe kalka öğreniyorum sensizliği, önce anılarından arınacağım, sonra nefesime sinen hayaletinden... Nasılsa temizleniyorum yavaş yavaş, yokluğunda geceme sinen kâbuslardan... Çok bir beklentim de yok zaten, tebessüm edebilsem yeter sanki... Hem çok güzel mazeretlerim var benim, hayal kırıklıklarımın üstüne serdiğim... Her şeyi geride bırakma çabam bu kendimi kandırışım... Sanırım beceremiyorum ben bu işi, yok mu elini uzatıp bu dipsiz kuyudan beni çekip çıkaracak birisi...

İçimde bastırdığım koskoca bir çığlık yardım istiyor: “Beynime kürtaj talep ediyorum, alın şu piçi aklımdan!”

Pardon bayım, siz bu aşktan gittiniz diye iflas tabelası mı asacaktık yüreğimize?

Aslında yoktun, olduğunu düşünmek hoşuma gidiyordu sadece...

An geliyor insanlar kıbleyi şaşırıyor, ben yanlış kişiye âşık olmuşum çok mu!

Büyük düşün! Kaç kadın şiir edebilir ki seni?