Sık sık çevremde görürüm, çocuk bir şeyden heyecanlanmıştır, annesine göstermek ister; “Anne bak ben ne yapıyorum!” der. Anne hiç oralı olmaz; o yan komşusuyla dedikoduya dalmıştır. Çocuk yine annesinin dikkatini çekmek için, bu kez daha da yüksek ve tiz bir sesle, “Anne bak ben ne yapıyorum!” diye bağırır. Anne sağırdır, duymaz. Niçin duymaz? Çünkü anne bir yetişkin çocuktur.
Yetişkin Çocuklar, bedenen gelişmiş ama duygusal olgunluğa erişememiş insanlardır. Bu kitapta, aslında bildiğimiz, fakat üzerinde düşünme gereğini pek duymadığımız bir öyküyü anlatıyorum. Bu öykünün kahramanlarını tanıdıkça çocukluğunuzu, ailenizi, çevrenizdeki insanları, en önemlisi de kendinizi daha iyi anlayacaksınız.
Yorum yaz
